برای مدت طولانی، نورپردازی بالا مانند یک مشکل حل شده در کشت شاهدانه احساس می شد. چراغها را بالای سایبان آویزان میکنید، آنها را روشن میکنید و اجازه میدهید تا گیاهان به سمت بالا و به سمت منبع رشد کنند. در رشدهای با تراکم کمتر، این رویکرد به اندازه کافی خوب عمل کرد و برای بسیاری از تسهیلات تجاری اولیه، بیش از حد کافی بود.
مشکل یک شبه ظاهر نشد. به آرامی ظاهر شد، با بزرگتر شدن امکانات، تراکم بوته افزایش یافت و انتظارات از "برداشتن محصول" به "تولید نتیجه یکسان، بارها و بارها" تغییر کرد. در آن زمان، بسیاری از پرورش دهندگان متوجه چیزی ناخوشایند شدند: نورپردازی بالا از بین نمی رفت، اما دیگر کل سیستم را به تنهایی حمل نمی کرد.
نورپردازی بالا، بر اساس طراحی، جهت دار است. نور به سمت پایین حرکت می کند و ابتدا به سایبان بالایی برخورد می کند. در سایبان های متراکم شاهدانه، آن لایه بالایی به سرعت ضخیم، لایه لایه می شود و در جذب نور بسیار کارآمد می شود. همانطور که گیاهان بالغ می شوند، شاخه ها تکثیر می شوند، برگ ها روی هم قرار می گیرند و محل گل ها به داخل و پایین فشار می آورند. نور ناپدید نمی شود - به سادگی قبل از اینکه به عمق سایبان برسد استفاده می شود. آنچه در زیر باقی میماند اغلب برای زنده نگه داشتن چیزها کافی است، اما برای عملکرد خوب آنها کافی نیست.
روی کاغذ، این همیشه واضح نیست. اعداد متوسط PPFD می توانند کاملاً معقول به نظر برسند. نقشه ها ممکن است پوشش قابل قبولی را نشان دهند. اما گیاهان میانگین را تجربه نمی کنند. هر گل فقط به نوری که در واقع دریافت می کند پاسخ می دهد. بسیاری از این ناسازگاری ها بخشی از ابعاد گسترده تر استچالش های روشنایی که کشاورزان با آن روبرو هستندزمانی که امکانات فراتر از طرحبندیهای ساده باشد. در اتاقهای واقعی، این اغلب به معنای نور شدید در بالا، توزیع ناهموار در سراسر سایبان و افت شدید- در زیر است. این مسائل نورپردازی سایبان معمولاً باعث شکست چشمگیر در اولین چرخه نمیشوند، اما با گذشت زمان، ناهماهنگی ایجاد میکنند: نرخ رشد ناهموار، تراکم متغیر گل، پنجرههای برداشت کشیده شده، و کارهای مرتبسازی و پیرایش بیشتر از هر کسی که برای آن برنامهریزی شده است.
هنگامی که پرورش دهندگان متوجه عملکرد ضعیف تر می شوند، واکنش غریزی اغلب روشن کردن چراغ ها است. نور بیشتر باید مشکل را حل کند، درست است؟ در عمل، به ندرت انجام می شود. بالای سایبان معمولاً نزدیک به حد مطلوب خود است. افزایش خروجی باعث افزایش استرس، افزایش بار گرمایی و بی ثباتی محیط می شود. به همین دلیل است که بسیاری از تولیدکنندگان به آن روی می آورنداستراتژی های کاهش نور و کنترلبه جای اینکه صرفاً شدت نور{0}}را افزایش دهید. در حالی که بهبود عمیق تر در سایبان حاشیه ای باقی می ماند. هزینه های انرژی بالا می رود، تعادل کارخانه آسیب می بیند، و مشکل اساسی دقیقا همان جایی که بود باقی می ماند.
این چیزی است که ما بارها در پروژه های واقعی دیده ایم.در تأسیساتی که از-سیستمهای روشنایی بالا با خروجی بالا - استفاده میکنند، از جمله بسیاری از تأسیسات پشتیبانی شده توسطJTGL- خود وسایل دقیقاً مطابق طراحی عمل میکنند. این محدودیت ناشی از قدرت یا طیف ناکافی نیست، بلکه از نحوه تعامل نور با ساختارهای سایبان متراکم فزاینده ناشی می شود. هنگامی که تولیدکنندگان به آن مرحله می رسند، این سوال به طور طبیعی از "کدام نور قوی تر است" به "چگونه می توانیم به گیاهان کمک کنیم تا از نوری که در حال حاضر داریم استفاده کنند؟" این جابجایی گسترده تر استروند صنعت در مورد چگونگی بازنگری کشاورزان تجاری در راهبردهای روشناییدر کل امکانات
آنچه که درک آن مهم است این است که سایبان های متراکم تر اشتباه نیستند - آنها نتیجه بهینه سازی تجاری هستند. تعداد گیاهان بیشتر، تمرینات تهاجمی و ساختارهای پیچیده تر، همگی استراتژی هایی هستند که هدفشان افزایش عملکرد در متر مربع است. اما همانطور که ساختار تغییر می کند، نحوه انتقال نور باید با آن تغییر کند. استفاده از همان منطق{4}}تنها نورپردازی بالا برای سایبانهای سه بعدی-بهطور فزاینده، نقاط کوری ایجاد میکند که عملکرد را بیصدا میپوشاند.
در بسیاری از تأسیسات، سایتهای گل پایینتر کاملاً بیمولد نیستند. آنها مواد مغذی، آب، فضا و نیروی کار مصرف می کنند، اما به طور مداوم عملکرد ضعیفی دارند زیرا نور هرگز واقعاً به آنها نمی رسد. با گذشت زمان، پرورش دهندگان شروع به این سوال می کنند که آیا این باید به عنوان یک ضرر اجتناب ناپذیر پذیرفته شود. این اغلب زمانی است که مکالمه - به سمت تغییر وسایل بالا تغییر نمی کند، بلکه به سمت بازنگری در نحوه توزیع نور در سایبان تغییر می کند.
اینجاست که توجه صنعت شروع به حرکت کرده است. تمرکز کمتری بر روی "کدام نور بالا بهتر است" و بیشتر به چگونگی کاهش سایههای ساختاری، بهبود یکنواختی PPFD و اجازه دادن به بیشتر گیاه برای کمک معنیدار به نتیجه نهایی تمرکز کنید. بحث در مورد نور تکمیلی به این دلیل مطرح نمی شود که نورپردازی بالا اشتباه است، بلکه به این دلیل است که نادیده گرفتن محدودیت های فیزیکی آن سخت تر می شود.
شایان ذکر است که این فراخوانی برای کنار گذاشتن نورپردازی بالا نیست. ستون فقرات اکثر سیستم های کشت باقی می ماند و همیشه خواهد بود. تغییری که اکنون اتفاق می افتد یک تغییر مفهومی است. نورپردازی بالا دیگر به عنوان کل راه حل دیده نمی شود، بلکه به عنوان بخشی از یک استراتژی نورپردازی بزرگتر دیده می شود. هنگامی که پرورش دهندگان شروع به پرسیدن اینکه آیا نور واقعاً در جایی که بیشترین اهمیت را دارد استفاده می شود یا خیر، آنها قبلاً وارد مرحله بعدی تصمیم گیری- شده اند.
از منظر طراحی سیستم، اینجاست که تفکر یکپارچه حیاتی می شود.در JTGL،نورپردازی بالاهمیشه در کنار انعطافپذیری آینده - از جمله کنترل کم نور، بهینهسازی چیدمان، و سازگاری با گزینههای روشنایی تکمیلی - برنامهریزی میشود، بنابراین تولیدکنندگان مجبور به طراحیهای مجدد پرهزینه نشوند. هدف فشار دادن نور بیشتر نیست، بلکه این است که مطمئن شویم نور موجود در کل سایبان سختتر عمل میکند.
همانطور که سایبان ها متراکم تر می شوند و انتظارات همچنان افزایش می یابد، تکیه بر نورپردازی به تنهایی دستیابی به یکنواختی و نتایج قابل تکرار را دشوارتر می کند. مشکل این نیست که نورپردازی بالا کار نمی کند - بلکه این است که سیستم اطراف آن تکامل یافته است. و هنگامی که ساختار تغییر می کند، نور نیز باید با آن تغییر کند.
