تقریباً هر پرورش دهنده ای که نصب می کندزیر نور سایبانبا همین انتظار شروع می شود
سایبان پایینی ضعیف به نظر می رسد.
حداکثر نورپردازی به نظر می رسد.
در زیر باید پتانسیل تحقق نیافته وجود داشته باشد.
راه حل واضح به نظر می رسد: اضافه کنیدتحت سایبان رشد نورسایبان پایینی را فعال کنید و آنچه را که قبلا از دست داده بود بازیابی کنید. با این حال، پس از یک یا دو چرخه، بسیاری از اتاقها به یک نقطه میانی ناراحتکننده ختم میشوند. سیستم پیچیده تر است. مدیریت روزانه زمان بیشتری می برد. نتایج در برخی زمینه ها بهبود می یابد اما در برخی دیگر ناسازگار می ماند.
چیزی که اکثر پرورش دهندگان در نهایت متوجه می شوند - اغلب بدون اینکه بتوانند آن را به وضوح بیان کنند - این است که نور زیر سایه بان به عنوان یکرفع کنید، نه به عنوان یکلایه. این به یک استراتژی نورپردازی اضافه شد که هرگز برای لایهبندی طراحی نشده بود.
این مقاله در مورد این نیست که آیا روشنایی زیر سایبان کار می کند یا خیر. به وضوح انجام می دهد. در مورد استچرا فقط زمانی کار می کند که به عنوان بخشی از استراتژی نورپردازی لایه ای در نظر گرفته شودو چرا جدا کردن آن از ساختار، صحنه، طرح و توزیع نیرو تقریباً همیشه منجر به ناامیدی می شود.
در کشت تجاری، مشکلات روشنایی به ندرت تنها به شدت مربوط می شود. آنها در موردکجانور تحویل داده می شود،چه زمانیتحویل داده می شود وانتظار می رود کدام قسمت از کارخانه پاسخ دهد. نورپردازی زیر سایهبان فقط فوتونها را اضافه نمیکند-استراتژی کلی نور را تغییر می دهد، نه فقط شدت.
یک استراتژی نورپردازی لایهای از یک واقعیت مهندسی ساده شروع میشود: ارتفاعهای مختلف سایهبان محیطهای نوری متفاوتی را حتی در یک اتاق تجربه میکنند. نور بالا تقاضای اولیه فتوسنتزی را افزایش می دهد، قدرت کلی را تنظیم می کند و مرز بالایی پتانسیل بازده را مشخص می کند. نورهای-سطح متوسط و بین{3}}سایهای با خود-سایهدهی و چگالی ساختاری سروکار دارند.زیر نور سایبانبه این می پردازد که وقتی ساختار نور را به طور کامل مسدود می کند چه اتفاقی می افتد.
به همین دلیل است که پرورش دهندگان باتجربه از چراغ های LED زیر سایه بان به عنوان "قدرت اضافی" صحبت نمی کنند. آنها در مورد آنها به عنوان صحبت می کنندبیمه ساختاری. در استراتژی لایهای، هر لایه روشنایی برای حل محدودیت خاصی وجود دارد که لایه بالا نمیتواند آن را برطرف کند، مهم نیست چقدر قوی میشود.
چرا نورپردازی بالا به تنهایی دیگر مشکلات سایبان کمتر را حل نمیکند-
برای سالها، این صنعت تلاش کرد تا با افزایش شدت نور بالا،-ضعف پایینتر را برطرف کند. انتظار میرفت که دستگاههای خروجی بالاتر، فاصلههای تنگتر، و تنظیم طیفی تهاجمی فوتونها را به عمق سایبان سوق دهد. به همین دلیل استاضافه کردن نورهای برتر بیشتر و معرفی زیر{0}}روشنایی سایبانحل مشکلات کاملاً متفاوت در اتاق های رشد مدرن.
در عمل، واقعیت ساختاری مداخله می کند. برگ ها روی هم قرار می گیرند. زوایای شاخه تغییر می کند. فاصله افزایش می یابد. حتی پیشرفتهترین سیستمهای{4}}سبک نور نیز در نهایت کاهش اثربخشی خود را تجربه میکنند. مسئله قدرت ناکافی نیست بلکه زاویه و مجاورت ناکافی است. به همین دلیل است که به سادگیافزودن بیشتر نورپردازی بالا اغلب نمی تواند مشکلات سایبان کمتر را برطرف کند، در حالی که راه حل های زیر{0}}کانوپی مشکل اساسی متفاوتی را حل می کند.
اینجاست که بسیاری از تولیدکنندگان مشکل را اشتباه تشخیص می دهند. آنها تصور می کنند سایبان پایینی عملکرد ضعیفی دارد زیرا به نور بیشتری از بالا نیاز دارد. در واقع، به نور نیاز داردجای دیگری. LED زیر چراغ های سایباننور بالا را جایگزین نکنید. آنها در منطقه ای کار می کنند که نور بالا نمی تواند به طور موثر عمل کند.
در استراتژی نورپردازی لایه ای، نورپردازی بالا پتانسیل را ایجاد می کند. نور سایبان از فروپاشی آن پتانسیل به سمت پایین جلوگیری می کند.
نقش واقعی نور تحت سایبان رشد در یک سیستم لایه ای
یکی از دائمیترین تصورات غلط این است که در زیر سایبان، نور رشد میکند تا سایبان پایینی را تقویت کند. این قاب بندی انتظارات غیر واقعی را ایجاد می کند و منجر به تصمیمات ضعیف سیستم می شود.
در واقعیت، روشنایی زیر سایبان در مورد شتاب نیست. در مورد استحفظ. این به کارخانه کمک میکند تا تعهد خود را به مکانهای پایینتری که در غیر این صورت به دلیل اولویتدادن انرژی به سمت بالا رها میشوند، حفظ کند.
از نظر سیستمی،تحت نور سایبان ساختار را تثبیت می کند. تعداد مناطقی را که گیاه مجبور به حذف آن می شود کاهش می دهد. تولید را به سمت بالا سوق نمی دهد. از افت ساختاری به سمت پایین جلوگیری می کند. این تمایز ظریف است، اما توضیح میدهد که چرا نور سایبان اغلب یکنواختی و یکنواختی را بهبود میبخشد، قبل از اینکه به طور معنیداری بر عملکرد کل تأثیر بگذارد.
هنگامی که پرورش دهندگان نور سایبان را به عنوان یک ارتقاء مستقل ارزیابی می کنند، این نقش را کاملا از دست می دهند. هنگامی که آنها آن را به عنوان یک لایه در استراتژی نورپردازی لایه ای ارزیابی می کنند، نتایج به طور ناگهانی منطقی می شوند.
برای درک واضح این تمایز، نگاه کردن به آن کمک می کندآنچه در زیر{0}}روشنایی سایبان در واقع برای رفع آن طراحی شده استدر اتاق های رشد مدرن
چرا مرحله رشد تعیین می کند که آیا روشنایی زیر سایبان متعلق به سیستم است؟
استراتژی های نورپردازی لایه ای ایستا نیستند. آنها با گیاه تکامل می یابند.
در طول رشد رویشی، ساختار هنوز در حال شکل گیری است. تسلط آپیکال به قوت خود باقی می ماند و گیاه شروع به دور ریختن رشد ناکارآمد نکرده است. در این مرحله، نور سایبان اغلب تأثیر محدودی دارد، زیرا گیاه هنوز وارد فازی نشده است که تصمیمات سایبان پایینتر اهمیت دارند.
در گلدهی، منطق تغییر می کند. انرژی متناهی می شود. کارخانه شروع به تصمیم گیری فعالانه می کند که کدام سازه ها ارزش تکمیل را دارند. سایتهای پایینتری که سیگنالهای ضعیف یا متناقض را دریافت میکنند، اولویت ندارند. این نقطه ای است که در آنزیر نور سایبانبه یک مداخله در سطح سیستم- تبدیل می شود. این جاه طلبی گیاه را تغییر نمی دهد. تمایل خود را برای پیگیری تغییر می دهد. در یک استراتژی لایهای، روشنایی زیر سایهبان فعال میشود نه به این دلیل که سایهبان پایینی وجود دارد، بلکه به این دلیل که وارد مرحلهای شده است که گیاه تصمیم میگیرد آن را رها کند یا خیر.
پاسخ گیاه به نور زیر سایهدار بین-به طور چشمگیری متفاوت استمراحل رویشی و گلدهی.
این مؤلفه زمان بندی به همین دلیل است که استقرار اولیه اغلب ناامید می شود و استقرار دیرهنگام اغلب با شکست مواجه می شود. روشنایی لایه ای فقط زمانی کار می کند که هر لایه در مرحله ای فعال شود که می تواند بر تصمیم گیری ها تأثیر بگذارد، نه پس از قفل شدن آن تصمیمات.منطق اقتصادی، به جای صرفاً حس نظری.
چگونه چیدمان و فضا تحت نور سایبان به یک متغیر سیستم تبدیل می شود
معرفی چراغهای رشد LED زیر سایبان به طور اساسی نحوه استفاده از فضای داخل اتاق رشد را تغییر میدهد. نور دیگر منحصراً از بالا جریان ندارد. تغییرات توزیع برق الگوهای دسترسی انسان تغییر می کند.
در اتاقهای{0}}فقط نور-بالا، مناطق{2}}سایهدار پایینتر اغلب به عنوان ثانویه در نظر گرفته میشوند. راهروها، فاصله ردیفها و روالهای نگهداری این فرض را منعکس میکنند. هنگامی که نور سایبان اضافه شود، این فرضیات از بین می روند. هنگامی که مناطق{6}}سایهدار پایینتر تولید میشوند، چیدمان دیگر جزییات پسزمینه نیست و تبدیل میشودیک محدودیت سطح سیستم-.
به همین دلیل است که نور سایبان نیاز به طرز فکر چیدمان متفاوتی دارد. این نقاط ضعف در طراحی اتاق را که قبلا قابل تحمل بود، آشکار می کند. ردیف های تنگ تبدیل به گلوگاه می شوند. دسترسی ضعیف به خطر تبدیل می شود. نورپردازی طرحبندی را از یک محدودیت پسزمینه به یک متغیر سیستم فعال تبدیل میکند.
در استراتژیهای نورپردازی لایهای، فضا به گونهای طراحی میشود که نور در ارتفاعهای متعدد را در خود جای دهد. در سناریوهای مقاوم سازی، این اغلب مستلزم مصالحه است. درک این مقدمه تفاوت بین سیستمی است که به آرامی مقیاس می شود و سیستمی که دائماً در برابر پیچیدگی خود مقاومت می کند.
در تأسیسات{0}}با تراکم بالا،سایبان های متراکم به سرعت این فرض را می شکنداین است که نورپردازی بالا به تنهایی می تواند رشد یکنواخت را پشتیبانی کند.امکانات با ارتفاع سقف محدودبا چالش متفاوتی روبرو می شوید، جایی که توزیع نور عمودی حتی مهم تر می شود.
هنگامی که روشنایی لایه ای می شود، توزیع نیرو تغییر می کند
یکی از کمترین تأثیرات نورپردازی زیر سایبان این است که چگونه تخصیص نیرو را تغییر می دهد.
در یک سیستم تک لایه-، قدرت در بالا متمرکز است. بار حرارتی، سیم کشی و مدیریت انرژی از یک الگوی قابل پیش بینی پیروی می کنند. اضافه کردن نور زیر سایه بان باعث توزیع مجدد آن بار به صورت عمودی می شود. زمانی که قدرت متمرکز غیرمتمرکز شود. وقتی نور لایه لایه شد،توزیع برق به روش هایی تغییر می کند که تأثیرات بسیار بیشتری داردنه فقط بار الکتریکی
این توزیع مجدد پیامدهایی دارد. برنامه ریزی الکتریکی، رفتار حرارتی، و حتی پاسخ HVAC به طور نامحسوس تغییر می کند. در حالی که نور تحت سایبان به ندرت بر بار کلی غالب می شود، تغییر می کندکجاانرژی مصرف می شود وچگونهکه انرژی با تعرق گیاه و جریان هوا در تعامل است.
در استراتژی روشنایی لایه ای، نور رشد زیر سایه بان در اوایل برنامه ریزی سیستم به حساب می آید. وقتی بعدا اضافه می شود، اغلب مانند اصطکاک به نظر می رسد زیرا سیستم هرگز برای آن متعادل نبوده است.
چرا نورپردازی زیر سایبان گاهی اوقات پیچیدگی را بدون فایده میافزاید؟
هر اتاقی از نظر ساختاری برای نورپردازی لایه ای آماده نیست.
اگر سایبان پایینی قبلاً از طریق هرس تهاجمی حذف شده باشد، اگر محدودیت های چیدمان مانع از دسترسی شود، یا اگر ظرفیت عملیاتی نازک باشد، روشنایی زیر سایه بان به جای یک مزیت، به یک مسئولیت تبدیل می شود. بسیاری در زیر-سایباننصبها به دلیل نقص فناوری نیست، اما به این دلیل که سیستم هرگز برای لایه دیگری آماده نبود.
در این موارد، فناوری شکست نمیخورد - استراتژی شکست میخورد. روشنایی زیر سایه بان هر سیستمی را که وارد می شود تقویت می کند. در اتاقهایی که-بهخوبی آماده شدهاند، وضوح و سازگاری را تقویت میکند. در مواردی که آماده نشده اند، سردرگمی را تشدید می کند.
به همین دلیل است که پرورش دهندگان باتجربه تحت نور سایبان به عنوان یکابزار کالیبراسیون، یک ارتقاء پیش فرض نیست. آنها می پرسند که آیا عدم اطمینان را کاهش می دهد یا آن را افزایش می دهد. تنها زمانی که پاسخ واضح است، آنها متعهد به اضافه کردن یک لایه دیگر می شوند.
چرا طراحی فیکسچر در استراتژی روشنایی لایه ای اهمیت دارد؟
هنگامی که نور لایه لایه می شود، طراحی وسایل دیگر مربوط به عملکرد سرفصل نیست و شروع به کنترل فضایی می کند.
پوشش بیش از حد گسترده تداخل ایجاد می کند. پوشش خیلی باریک باعث ایجاد نقاط کور می شود. در یک سیستم لایه ای، هدف حداکثر شدت نیست بلکه هدف استتعامل قابل پیش بینیبا ساختار گیاه و گردش کار انسان.
اینجاست که انتخاب های مهندسی عملی اهمیت دارد. در پروژه های واقعی،JTGL زیر نورهای رشد سایبانانتخاب می شوند نه به این دلیل که وعده سودهای اغراق آمیز را می دهند، بلکه به این دلیل که کنترل را ارائه می دهند. ارائه هر دوگزینه های زاویه پرتو 120 درجه و 240 درجهبه پرورش دهندگان اجازه می دهد تا تحت نور سایبان در چیدمان های مختلف ادغام شوند بدون اینکه اتاق را مجبور به انطباق با وسایل ثابت کنند.
A زاویه پرتو 120 درجهبا محدود کردن نشت و کاهش نفوذ به گذرگاه ها، از محیط های تنگ تر پشتیبانی می کند. الفزاویه پرتو 240 درجهبا صاف کردن پوشش جانبی و کاهش مناطق سایه، طرحبندیهای بازتر را پشتیبانی میکند. در استراتژی لایهای، اینها ارتقاء نیستند - بلکه ابزارهای تطبیق با فضا هستند.
چرا تحت سایبان رشد نور یک راه حل مستقل نیست؟
مهمترین نکته از استراتژی نورپردازی لایه ای این است:هیچ لایه روشنایی به صورت مجزا کار نمی کند.
- نورپردازی بالا جاه طلبی را تنظیم می کند.
- ساختار دسترسی را تعیین می کند.
- چیدمان دسترسی را کنترل می کند.
- مرحله رشد پاسخ را تعریف می کند.
در صورتی که سیستم آماده باشد، نور تحت سایبان، سیستم - را تثبیت می کند. هنگامی که نورپردازی تحت سایبان به عنوان یک راه حل مستقل در نظر گرفته می شود، تمام نقاط ضعف سیستمی که وارد می شود را به ارث می برد. هنگامی که به عنوان یک لایه در نظر گرفته می شود، به یک ضرب کننده نیرو تبدیل می شود. بهتر است نورپردازی زیر{4}}نه تنها روی گیاهان تأثیر بگذاردبه طور مستقیم بر کارایی کار تأثیر می گذارد و دوباره کاری را کاهش می دهد.
به همین دلیل است که موفق ترین پیاده سازی ها از بیرون غیرقابل توجه به نظر می رسند. آنها به دنبال افراط و تفریط نیستند. آنها به عمد ادغام می شوند.
نورپردازی تحت سایبان متعلق به سیستم است نه هیپ
رشد نور در زیر سایه بان جایگاه خود را در کشت مدرن به دست آورده است، اما تنها زمانی که به درستی قرار گرفته باشد.
- میانبر نیست.
- این یک ارتقاء جهانی نیست.
- جایگزینی برای ساختار خوب یا چیدمان خوب نیست.
این یک لایه در استراتژی نورپردازی لایه ای است که برای رفع محدودیت خاصی طراحی شده است که هیچ لایه دیگری قادر به حل آن نیست.
پرورش دهندگانی که این موضوع را درک می کنند دیگر نمی پرسند که آیا نور زیر سایه بان ارزشش را دارد یا خیر. آنها شروع به پرسیدن می کنند که آیا سیستم آنها برای لایه دیگری آماده است یا خیر.
این تغییر در تفکر همان چیزی است که اتاقهایی را که تحت فشار پیچیدگی قرار میگیرند از اتاقهایی که بیسروصدا عمل میکنند، چرخه به چرخه، با نقاط ضعف کمتر و نتایج قابل پیشبینی بیشتر جدا میکند.
